RSS
Trouxéronme carbón!
Hai uns días tiven a ocasión de baixar a unha antiga mina de carbón en Bochum (na rexión do Rhur, en Alemaña), e de camiñar xunto a outros visitantes por algo así como un quilómetro de galerías subterráneas reconvertidas a museo. Aínda que de todos é coñecida a dureza do traballo nunha mina, sorprendinme como se fora a primeira vez que escoitaba falar desa profesión. É verdadeiramente rechamante o enorme esforzo que ten dedicado o ser humano para conseguir arrincar dos miolos da Terra esa fermosa e valiosa pedra negra: desde a tecnoloxía para a construción e apuntalamento de galerías até as incríbeis máquinas deseñadas para morder a rocha como famentos vermes xigantes, ou as múltiples ferramentas para facer posíbel o traballo das persoas que se metían aló abaixo.
Cando un observa toda a maquinaria que se foi desenvolvendo para furar a Terra e extraer carbón, e é consciente do enorme sufrimento de xeracións de familias condenadas a ver as postas de sol coa cara tinguida de negro, compréndese decontado que esas pedras son algo moi valioso. Os distintos tipos de carbón –lignito, hulla, antracita– teñen xogado e xogan un papel esencial no desenvolvemento da civilización humana, xa que o seu elemento principal, o carbono, pode usarse ben como fonte de enerxía ou como sustancia para a elaboración de diversos materiais –o aceiro, sen ir máis lonxe, é unha mestura de ferro e carbono.
Ante esta breve e en certo modo obvia reflexión, non deixa de resultar cruel e inxusto, sobre todo para aqueles que teñen deixado a súa vida na mina, ese costume que teñen os Reis Magos de deixar carbón aos rapaces menos domesticados e que merecen algún tipo de castigo. Admirando a beleza dun lustroso anaco de antracita, ou dun croio de acibeche –que é unha variedade de lignito–, e pensando na historia da súa extracción, eu non dubidaría en regalar carbón como primeiro premio e deixar, por exemplo, o brillo vulgar do ouro para as almas a martirizar. Aínda que, mirándoo ben, tamén é probábel que en moitos casos eu lle concedera ese primeiro premio aos supostos pecadores, polo que o reparto de regalos ao final non cambiaría moito.