Iria Candela Iglesias é Doutora en Historia e Teoría da Arte pola Universidade Autónoma de Madrid e Máster of Arts en Modern Art and Critical Studies pola Columbia University de Nova York. Na actualidade é Postdoctoral Research Fellow na Tate Modern de Londres, onde forma parte do equipo comisarial da exposición Theo van Doesburg and the International Avant-Garde, programada para febreiro de 2010. Anteriormente foi Curatorial Assistant no Solomon R. Guggenheim Museum de Nova York, onde organizou a exposición “Spanish Painting from El Greco to Picasso: Time, Truth and History”, e colaborou nas exposicións Richard Serra: The Matter of Time e David Smith. A Centennial. É autora do libro “Sombras de ciudad. Arte y transformación urbana en Nueva York, 1970-1990″ (Alianza Editorial, 2007). Recentemente comisariou a exposición colectiva “low key” para a Fundación Botín de Santander, realizou a edición crítica do catálogo da exposición “Francesc Torres. Da Capo” celebrada no Macba de Barcelona, e dirixiu o ciclo de conversas con artistas “El arte en sus dominios” nos Institutos Cervantes de Nova York e Utrecht.

1. Recentemente publicaches o libro “Sombras de ciudad”. Que aspectos cres que deben definirse ou sinalarse nas relacións entre arte e espazo público?

Que a arte pública non debe operar como mero brazo decorativo ou utilitario dentro do planeamento espacial das cidades. Non pode aceptar un rol secundario, pasivo, nos espazos sobrantes da trama urbana, nin moito menos ser subsidiaria ideoloxicamente dos discursos que determinan as formas e os usos do espazo público.

2. Cal pensas que debe ser a función do comisario na engrenaxe da creación actual?

A dun mediador, un mediador intelixente. Os protagonistas son os artistas e as obras de arte; e, máis especificamente, a experiencia estética e intelectual que se xera entre as obras de arte e as persoas.

3. Desde a túa experiencia e como observadora que traballar fóra de Galicia, cal é a túa percepción da creación actual que se produce en Galicia, a todos os niveis e ámbitos?

Agora mesmo estou comisariando a colección da Fundación Caixa Galicia, en concreto os seus fondos de arte en Galicia dende 1975. O panorama aí non é moi distinto doutros contextos equiparables de periferias de países desenvolvidos. Os artistas están igual de informados e potencialmente preparados. Quizais o sector do coleccionismo privado é agora mesmo o que máis habería que estimular. E, sobre todo, o coleccionismo institucional.

4. Que puntos consideras que sería necesario potenciar para mellorar a súa visibilidade exterior?

As institucións do país non teñen que adoptar un papel paternalista, pero si protector. Penso que cunha política xenerosa de bolsas de estudos e apoios a produción é a mellor maneira de axudar aos artistas.

5. Cales pensas que son as claves da arte actual, que liñas, tendencias ou narracións cres que definen ou debuxan o panorama creativo presente?

Indubidablemente coexisten multitude de tendencias. Hai tempo que constatamos o fin das “narrativas mestras” en tanto que estilos que se suceden e relevan historicamente. A arte entrou no terreo da filosofía e polo tanto o campo de exploración das ideas é infinito. Gústame o simil das illas volcánicas no sentido de que están vivas e en continuo proceso de cambio e renovación. Aínda que convén estar alerta con respecto á instauración acrítica dun eclecticismo mercantil do “todo vale”. Tamén é perigosa a derivación cara á unha mera cultura do entretemento. En todo caso, é moi positiva esta riqueza e diversidade; outra cousa será como se escriba a historia da arte dentro de cen anos.