Pergamiño Sharrer
f mercara
un pergamiño
non é doado en pleno
século vinteún
dous pequenos
frascos de tinta unha
pluma
e ao chegar á casa
agardou a que fose
noite
pechouse no seu
estudo
apagou a luz
acendeu unha candea
e comezou a
transcribir
lentamente
os trazos do
orixinal
e a medida que
copiaba o texto
a melodía das
palabras
fóiselle debuxando no
maxín
ca sabedes que nunca vos falei
de como me matava voss’amor
e ao reproducir
a notación musical
imaxinou melodías
novas
e aquela paixón
antiga
tiña rostro nas
sombras do cuarto
o xesto fermoso
das historias vellas
a beleza do amor
que nunca agrisallou
