esca e pedra

detrás
a cidade

o comboio
atravesa a paisaxe
xeada

e no horizonte
nace un sol
difuso

a quita
coa punta dos
dedos
o bafo do cristal

sécaos
no pantalón

leva o cigarro á boca
zuga o fume frío

afasta a
man
observa
os restos do lume

saca
o isqueiro

igual que nun vello
poema
o recendo do haxix
espállase polo
vagón

acubíllase
no asento
como quen se
protexe
da soidade

ábrese
no fondo
unha porta

péchase

os pasos do
revisor
chegan onda a

o home obsérvao
con suficiencia e
piedade

continúa

o mestre apréndelle
o mundo

a foto está feita
de liñas matemáticas e
astronomías

pero o pequeno
s fai no seu maxín
un mundo de aventuras
e corsarios

a vista dos
mapas

as rutas de navegación

recenden á humidade
das bodegas

á turbulenta calma
dos océanos infindos

raña o cativo
follas con deseños
de horizonte

traza viaxes
imaxinarias
atravesa océanos loita
contra seres marabillosos
namórase das sereas

e aprende tamén
das prantas
e da selva indómita

e a minuciosa lentitude
das clasificacións
para coñecer o mundo
e ser libre

os seus pequenos
botíns
deseñábanse a diario
no po de
corredores
cheos de libros
e arañeiras

naqueles andeis atopou
e gardou coma un
tesouro
o canto do espertar
do difuso irlándés

tiña un cisne
negro na portada
rodeado de nubes
lilas

cos anos
descubriu que
os poetas
cando miran no mundo
ven unha verdade
imperfecta
e por iso
fermosa

na súa memoria
a vella libraría
reloce morna
e pálida

* a imaxe é de joellaflickr e está publicada en flickr baixo licencia creative commons. o traballo de retoque fíxoo matías estévez.

furar na pedra

procurar un espazo
limitado

sumar pedra
sobre pedra

facer a
argamasa
con lama sagrada
do río eterno

tallar paciente
o poema
da memoria

escoller
os anacos que
encaixen

pechar
o corazón
dentro das
palabras

acusado de
herexía
agarda o arquéologo
ulisse aldrovandi
nunha prisión
escura

e ve cos ollos
da memoria
a fiestra da casa da
infancia

os vexetais
que medraban na pedra

os insectos que
habitaban entre o
lique

crávase a punta
da lanza
no corazón do home
e márcalle arbitraria
o seu camiño

un día
retornou á cidade
patria
e creou nela un xardín
público

e impartíu
leccións de botánica

e dende os seres
ínfimos
aprendeu humanismo

e na cátedra fíxose
ancián

e o tempo levouno

e herdou o seu nome
unha pequena pranta acuática

río que deixa
pegada
nas pedras que pole