detrás
a cidade

o comboio
atravesa a paisaxe
xeada

e no horizonte
nace un sol
difuso

piemonte

a quita
coa punta dos
dedos
o bafo do cristal

sécaos
no pantalón

leva o cigarro á boca
zuga o fume frío

afasta a
man
observa
os restos do lume

saca
o isqueiro

igual que nun vello
poema
o recendo do haxix
espállase polo
vagón

acubíllase
no asento
como quen se
protexe
da soidade

ábrese
no fondo
unha porta

péchase

os pasos do
revisor
chegan onda a

o home obsérvao
con suficiencia e
piedade

continúa