esca e pedra

c érguese
do tallo e mira
pola fiestra

o camiño até a vella
estación
está inzado de herba

só un carreiro
de pé
segue limpo

c percórreo
cada tarde e
como penélope
senta e agarda
polo comboio inexistente

aínda eran
tempos bos
pero os vellos xa vían
no horizonte
chegar o temporal
cando g marchou

foi procurar
a vida nalgures

non deixou señas e
nunca na vila
volveu saberse

o edificio está
en silencio

hai anos que o tren
xa non pasa por aí

c senta nun
banco de pedra
e escrebe na súa
memoria
o deseño das vías

entre os ferros medran
herbas e lembranzas

a imaxe de g
dos vagóns
deténdose na plataforma

o son ledo e
escuro
dos obreiros da mina
bate nas
paredes despintadas
nos vidros que miran
no escuro

cando comeza a caer
a tarde
c dá unha última
ollada ao
lonxe

como querendo
asegurarse
de que hoxe
tampouco non
chegará

e regresa á
casa

pecha tras de si
a porta
e corre as cortinas

o mundo
fóra
non sabe da súa
soidade

* a imaxe é de rahego (raúl hernández gonázlez) e está publicada en flickr baixo licencia creative commons.

secuencias

un pé que propón

novas perspectivas

o vello reproductor
de cintas vhs
marca a base
de graves

o túnel do metro
unha ambulancia
sintética

e os poemas
da voz

ordear os sons
da rúa

darlles forma

as cordas
distorsionadas

a batería persistente
crúa

o crescendo
da tensión
até a pausa
dunha caixa rexistradora

facer cos
ruídos
da cidade dixital

universos

diferentes

tiña un diñeiro
aforrado

gardábao
nunha vella
caixa de buxo
nun recanto secreto
do seu
cuarto

levaba tempo
sumando cada mes
unha parte da
exigua asistencia social

os fillos marcharan
á cidade

e só se deixaban caer
pola casa
fechada escura húmida
os días de festa
e pouco máis

tiñan a vida feita

non lles faltaba
de comer
(nin aos netos)
mais laiábanse decote
de moito traballo e
preocupacións

un día o corazón
deulle un susto

veu unha uci
móbil
e tivo que pasar
varios días
na residencia aló
na capital

era abril porén
nevaba detrás
das venecianas da
habitación

de volta á casa
foi comprobar
sen demora
que a caixa co diñeiro
seguía intacta no seu
agocho

o domingo
á saída da misa
agardou polo
cura
no adro
e mercoulle
sen crédito nin
hipoteca
un nicho preto
do seu home

no camiño
de regreso
os pés íanlle
lixeiros

a alma
leve

* a fotografa fíxoa sabelinha no cemiterio de couto de esteves en portugal.

eles sábeno
pero gardan o
segredo

albíscao x
nun aceno dos seus
rostros

no alto do monte
un bidueiro acubilla
a capela

antes eran dous

hai unha foto
que o atestigua

tamén era outra
a imaxe do santo

pero un día

(eles saben cando

coñecen
as causas)

unha das árbores
sumiu

e a antiga imaxe
do altar mor

«o santo novo
fíxoo un veciño»

dixéranlle

colocouno na
ara
sen fasto nin
cerimonia

ao chegar ao
cumio
acaróase x ao tronco
do bidueiro

«santiño de madeira
hóubolle un
pero este fai
os milagres igual
como sempre
dende a
orixe
das pedras
do castro do deus de las

e chega unha árbore
agora que nas
procesións de maio
xa non sobe tanta
xente»

* a imaxe do castro de las é de Nyahbingi!!! e está publicada en flickr baixo licencia creative commons.