c érguese
do tallo e mira
pola fiestra

o camiño até a vella
estación
está inzado de herba

só un carreiro
de pé
segue limpo

c percórreo
cada tarde e
como penélope
senta e agarda
polo comboio inexistente

aínda eran
tempos bos
pero os vellos xa vían
no horizonte
chegar o temporal
cando g marchou

foi procurar
a vida nalgures

non deixou señas e
nunca na vila
volveu saberse

o edificio está
en silencio

hai anos que o tren
xa non pasa por aí

feve

c senta nun
banco de pedra
e escrebe na súa
memoria
o deseño das vías

entre os ferros medran
herbas e lembranzas

a imaxe de g
dos vagóns
deténdose na plataforma

o son ledo e
escuro
dos obreiros da mina
bate nas
paredes despintadas
nos vidros que miran
no escuro

cando comeza a caer
a tarde
c dá unha última
ollada ao
lonxe

como querendo
asegurarse
de que hoxe
tampouco non
chegará

e regresa á
casa

pecha tras de si
a porta
e corre as cortinas

o mundo
fóra
non sabe da súa
soidade

* a imaxe é de rahego (raúl hernández gonázlez) e está publicada en flickr baixo licencia creative commons.