Johann Joachim Winckelmann
a noite traía
estraños augures
cando j entrou
aquela taberna en
trieste
o seu nome
lendario para os expertos
nas artes antigas
era ignoto para os
presentes
que conversaban xordo
e bebían
e fumaban na
escuridade
solicitou un cuarto
e unha vez alí
j volveu abrir
o seu bolso
e espallou sobre as
mantas
a súa pequena colección
de moedas antigas
presente de
emperatriz
corpos esveltos
gravados no metal
poboaron máis
unha vez a súa
vista
e procuraba j
discernir un modelo
universal de beleza
ou
saciar con frío
bronce
o desexo dos
corpos amados
que extraviara
no camiño
volveu gardar
o seu tesouro
e baixou ao salón
alí trabou conversa
cun cociñeiro toscano
de nome f
e faloulle da
perfección
non sabía j
outros diálogos
alá onde estivese
só podía añorar
a calma serena
a tranquila grandiosidade
dos efebos
deulles o mencer
na mesa lóbrega
e despois
no cuarto de j
e o viño que
desata linguas e
angurias
ou
a anguria desatada
da sedución
despregou
sobre o leito
aquel ben que debía
permanecer gardado
no momento de
deseñar
no corpo de j
seis puñaladas
non tivo en conta f
a simetría do seu
acto
non considerou
os modelos gregos
da conversa con j
e o seu crime
rexeuno só
a cobiza
a agonía de j foi
lenta e dolorosa
e nun acto
el si
de supremo goce estético
pedíu o perdón
para o asasino
e reconciliouse co deus
dos antepasados
porén pouco durou
a fuxida de f
foi preso e xulgado
e os xuíces viron
na súa condena
a exactitude
da xustiza
estéticamente foi
descuartizado
vendido o seu corpo
por poucas anque
valiosas moedas
