99
un paso
previo
a vertixe
de quen vai
chegar
ou o desasosego
diante do que
falta
presentáranos na
adolescencia
moitos anos antes
e non volveran
verse
até esa gris
cidade alemá
deambulaban
polas rúas
co estraño sentimento do
turista
interesado polas
cousas novas
e a quen a mesma
novidade provoca
esa mínima
vertixe
na porta dunha
vella abadía de pedra
cruzáronse
os rostros
apenas entrevistos tras
as bufandas
encóntranse os
ollos recoñécense
na cálida sensación de
serenidade
que brinda un rostro
familiar
o adro está
deserto
nese mesmo
instante
ábrese a porta
da igrexa
un acorde
sostido
espállase polo ar
un home de abrigo
e chapeu negro sae
eles semellan deterse
esbozan dous
sorrisos
(semiocultos nas
bufandas)
os dous corpos
en ignorada sintonía
quéncen levemente
debaixo dos abrigos
o acorde envólveos
como un mantra
o home do
chapeu
desaparece logo
entre as árbores do parque
os seus pasos
ecoan breves na grava
esvae o son
no vento
cando a porta volve
pecharse
fica a melodía
eternamente
inconclusa
