viu o sol
a primeira vez

coa quentura
tépeda
acougo paternal
intuíu o
horizonte das marismas

era o inicio
da primavera

e a contorna
rebulía de chíos

durante as primeiras
semanas
limitouse a observar
o resto de membros
da rolada

e aos poucos
aventurouse até
onda os veciños

o mundo era
aínda só
espazo de xogos

un día tentou
a auga a
lama

e volveu ao
niño
feliz e mollado

peteirou
os primeiros vermes
ras
pequenos
peixes

mudou as
plumas grisallas
por branca capa

esticou as ás
tensounas

e cando era chegado
o día
colleu voo

* a música é de 2us (fernando abreu e pablo carrera). pertence ao seu disco nOnsOnsÓsOns publicado en alg-a baixo licencia creative commons .

a bandexa de
dez ou quince
talos vén
cuberta con
plástico transparente

elixes unha
e deposítala no
carriño

obsérvala un
intre
pero logo cedes á
tentación
e afundes a uña
na lámina
fúrala abondo para
poder coller
un daqueles
tesouros

o tacto algo
áspero
e duro

aníñalo
entre as mans
para que perda
o frío das neveiras

despois
achegas as palmas
ao nariz

o frescor
branco
é prólogo
para o padal

miras arredor

sabes que non hai
delito
pero falo sempre

como o neno que
teme
que o sorprendan en
falta

e levas o
ravo
á boca

o contacto cos
beizos

os dentes que
fan a forza exacta
para fender a
pel
e partir un
anaco

a lingua
suxéitao
levemente

fugaz instante de
expectación

o suave picor
comeza a invadir
as papilas

ao tempo que observas
a carne branca
naquel envoltorio
vermello finísimo

mordes
esnaquizas

tragas

o resto do
equipo
está en tensión

quedan tres partidos
e aínda poden
entrar nos playoffs

vibran os
músculos
danse
golpes uns aos
outros
para provocar a
adrenalina

pero j dende un
recanto
observa e xa
non lle importa

estaba entusiasmado
ao principio

pero foi vendo pasar
a liga
dende o banco de
suplentes ou
mesmo dende a
tribuna

como hoxe

á hora marcada
os demais saíron
quentar na pista

el pechou a
taquilla
acomodou a chaqueta
e dirixiuse ás
gradas

alí tamén había
entusiasmo

era un partido
difícil

e o estadio estaba
ateigado

no palco
j sentou
nunha punta

o tempo fíxose
infinito
até empezar o partido

até os primeiros
goles

1-0

entusiasmo crecente
só por uns minutos

logo veu o
empate

e máis tarde o
1-2

o ánimo da
afeizón
empezaba a
vacilar

afinal
tampouco existen os
miragres

e j sentiu
por primeira vez
na noite
que non estaba só

no descanso
baixou até
o vestiario

o entrenador
arengaba a tropa

e a tropa
petaba no chan
cos pés nervosos
descargaba coas
palmas
nos bancos

cando foi
hora
saíron outra vez
ao campo

a saltitar
retesados

j viunos
marchar

a sala quedou
baleira

ao lonxe
os berridos da
multitude
eran un un
zunido
vago

abriu a porta
andou o longo
corredor até
a rúa

saíu fóra

o aire frío bateulle
no rostro

* a imaxe é de antonio rodríguez (ajgelado) e está publicada en flickr baixo licencia creative commons.

o rei atlas
observa o ceo

coñece os
astros
e chámaos polo seu
nome

nas noites de
insomnio
deseña o tránsito
das estrelas

a perfección do
movemento

e dá á luz
mares e illas
para poboar o
horizonte

pero o seu
maior tesouro
é a maceira de follas
e froitos dourados
no seu xardín
secreto

pódeas desexar
calquera rei ou
mesmo os
deuses

as mazás das
herpérides
a ningún brillarán
como aos ollos de
atlas

o rei sabio
non protexe o xardín

ten a imaxe na
memoria
e iso é
suficiente

* a imaxe é de pierangelo rosati e está publicada en flickr baixo licencia creative commons.

cando se abra
aparecerá aos ollos do
visitante
unha sucesión de salas
en penumbra

da man do
propietario
o convidado percorreraas
unha a unha

quen observar os
dous rostros
con detenemento
atopará as pequenas
similitudes
que os fan próximos

nas faccións saxonas
do convidado

na negra barba que
poboa o rostro do dono
da casa

a calma compartida
de quen se sabe
a salvo
despois da tormenta

ao tempo que falan de
negocios

(o ton de voz
acorde
á solemnidade das
estancias)

os ollos
percorrerán
sen atención
as paredes ateigadas
de pinturas

mais de súpeto
toparán cunha
escena de luz e liñas
puras

o visitante deterase

o cadro representa
un pequeno número de
persoas
no interior dunha
catedral gótica

a dimensión dos
personaxes
en relación coas liñas
case infinitas das
naves e columnas

as figuras preséntanse
orgullosas e á vez
inanes

o sutil xogo
de luces e sombras
declara espazos nos
primeiros planos
e suxíreos só
no fondo do edificio
que torna case
unha fotografía en
branco e negro

o anfitrión
ao ver a turbación
que a pintura provoca no seu
convidado
fará silencio

gozará do pracer de
saberse
propietario daquela
táboa

ese pequeno fragmento
perfecto
do universo

a vertixe
de quen vai
chegar

ou o desasosego
diante do que
falta

presentáranos na
adolescencia
moitos anos antes

e non volveran
verse

até esa gris
cidade alemá

deambulaban
polas rúas
co estraño sentimento do
turista
interesado polas
cousas novas
e a quen a mesma
novidade provoca
esa mínima
vertixe

na porta dunha
vella abadía de pedra
cruzáronse

os rostros
apenas entrevistos tras
as bufandas

encóntranse os
ollos recoñécense
na cálida sensación de
serenidade
que brinda un rostro
familiar

o adro está
deserto

nese mesmo
instante
ábrese a porta
da igrexa

un acorde
sostido
espállase polo ar

un home de abrigo
e chapeu negro sae

eles semellan deterse

esbozan dous
sorrisos

(semiocultos nas
bufandas)

os dous corpos
en ignorada sintonía
quéncen levemente
debaixo dos abrigos

o acorde envólveos
como un mantra

o home do
chapeu
desaparece logo
entre as árbores do parque

os seus pasos
ecoan breves na grava

esvae o son
no vento
cando a porta volve
pecharse

fica a melodía
eternamente
inconclusa

abre
varias veces o
frigorífico
antes de centrarse
na tarefa

da última
houbo facelo tres
veces
e á cuarta
decantouse por unhas
endivias

abriunas ao medio
situounas nun extremo
do prato

era un prato
cadrado branquísimo

cubriunas
levemente
cunha crema a base
dun resto de
queixo azul e
nata

a sinxeleza do
primeiro
provocoulle a
sensación
de que as nubes
deixaban pasar
unha mínima
claridade

voltou ao frigorífico
e sen hesitar
seleccionou
vexetais

unhas cenorias
un allo porro
tres cogomelos
grandiños
un pemento de cada
cor
e unhas follas de
espinaca

das de
abrir a bolsa
e servir

pelou as cenorias

de súpeto movíase
con maior soltura

deu un auga ao resto

colocou con
agarimo os anacos na
tixola con aceite
quente

na cociña
comezou a resoar
un gorgullo case
alegre

remexeu un par
de ovos e
cando as
verduras
estiveron prontas
engadiunos

botou sal
comiño inevitábel
e unha mestura de
pementas
marroquinas
presente de r

o balbordo
do zoco de tetuán
cubriu
os azul-exos

aproveitou
a espera da
fritura
para cocer uns
espárragos

organizou o
revolto nun ángulo
do prato

e insinuou un
abano
con catro
tallos verdes ben
escollidos

na mesa
garfo coitelo e unha
copa grande

serviu todo
a un tempo

abriu unha botella
de rioxa
do mellor que podía
permitirse

verqueuno con
agarimo até cubrir
o fondo da copa

a luz deseñou
brillos inesperados
no mantel branquísimo

sentou a comer

un billete de autobús
amarelecido entre as páxinas
dun libro

unha tarxeta postal

un verso
suliñado

o nome dun
prato no menú

o seu sabor

un pequeno papel
cun número de teléfono

a tarxeta dun
hotel

unha rúa neboenta
nun soño

a nota dun
aparcadoiro
(a máquina preguntou
e contestaches que si
sen pensalo)

a imaxe dun parque
no documental dunha
cidade visitada

o recendo
que deita alguén
na rúa ao paso

fiestras
da memoria

a roxa puxérase
mala
no último momento

laiábase dun xeito
estraño

ficou con ela
até que rematou
o parto

e foi despois

a discusión levaba
xa un bo anaco
porque ninguén quería
ir de primeiro

cando viron que entraba
pola porta
a algúns iluminóuselles
a ollada

non custou moito
convencelo

no fondo non
quería
pero tantas veces fóra
nas listas

e agora que o vello
x decidira
pasar a retiro

nun visto e non
visto
estaban asinados
os preceptivos documentos

percorreu andando
devagariño
o camiño de volta

antes de nada
foi botar un ollo
ás cortes

o xato novo ergueu
a cabeza
ao sentir o ruído

mirouno en fite

a roxa
nin se inmutou

despois entrou
na casa

non acendeu
a luz

subiu as escadas
vestiu o pixama
e sen facer
ningún ruído
para non espertar
a muller
quitou a pucha
e meteuse na cama

diácono foi del
e mais de soter
a quen sucedería no
pontificado

nas mans das hordas
impías de marco aurelio
viu morrer moitos
fieis

a lenda recorda
entre eles a cecilia
protexida polo anxo
a quen nin mesmo
o verdugo
puido decapitar
tras días de tormento

traición de tradutor
fíxoa padroa da música
e o poeta
cantoulle un himno
á beleza sensíbel que une
o terrenal co infinito

o poeta
que sabe que a súa
alma
procurará o corpo
dun cisne
para perderse na néboa

eleuther sobreviviuna
e a outros
e a marco aurelio

e os tempos máis
felices
do reinado do seu
fillo commodus
permitíronlle ocuparse
dos asuntos de deus
e da correcta
administración
do poder que del
emana

din
mais non hai
constancia certa
que morreu mártir

así aparece nun fresco
de giovanni pozzo
nunha capela da
igrexa de santa susana
en roma

camilla
irmá do papa sixto
quen amou devotamente
a súa memoria
construíu o monumento
e fixo trasladar alí
os seus restos

o arquitecto maderno
carlo
deseñou o
pórtico neoclásico
deste templo

o escultor maderno
stefano reproduciu
en mármore dramático
o corpo da santa mártir
atopado incorrupto
despois de máis
de mil anos