RSS
Sabe ben o que é estar dun lado e doutro das táboas. Bea Bravo é actriz e directora pero, sobre todo, unha apaixoada das artes escénicas. Universos que Benvidos a Elsinor achegaralle aos espectadores para que saiban, sobre todo, que o teatro sempre é unha opción. Este é o seu As cousas que quedan
A memoria é a que nos fai. Sen ela, non somos. Non temos esqueleto parar soster as nosas inseguridades, complexos e metas. Non temos historia.
Á falta dun guionista que articule as nosas lembranzas, os recordos, cando beliscan, fano sen cronoloxía nin concerto. Fanse desexar ou aparecen sen cita previa. Se cadra a memoria non está no cerebro, senón nos sentidos, que evocan e convocan ó seu antollo retallos da nosa existencia.
Na vida, coma na arte, temos que escoller entre sentir e entender, aseguran en Super8 case nun exercicio de autoxustificación. Eles apostan polo primeiro. Ou quizais pola posibilidade de entender a base de sentir. A través do caos, da familiar anarquía dos recordos, debuxan, quizáis definen, a historia dun personaxe vertebrador.
Marta Pazos proponnos un espectáculo comandado polo elenco masculino, desinhibido, enxeñoso, moitas veces pillabán, sempre mimado na súa concepción estética -co atrezzo coidado ata divertir e o acertadísimo deseño de iluminación de Baltasar Patiño como botóns de mostra-.
Unha comedia musical sobre a paixón da vida. Voadora define así o espectáculo co que chega ó ecuador da súa proposta teatral, iniciada no 2008. Este espectáculo constitúe a segunda entrega da triloxía Lugares Comúns, á que despois de falar do presente (PeriFeria) e o pasado (Super8) só lle queda plasmar o futuro (no ídem).