RSS
Sabe ben o que é estar dun lado e doutro das táboas. Bea Bravo é actriz e directora pero, sobre todo, unha apaixoada das artes escénicas. Universos que Benvidos a Elsinor achegaralle aos espectadores para que saiban, sobre todo, que o teatro sempre é unha opción. Este é o seu Made in China
A vinganza é un prato que se serve frío. Tan cuestionable se atacamos coa ética e a moral, o certo é que, sobre todo o demais, é unha paixón indubitablemente humana. Todos, eleccións persoais á parte, podemos entender o pulo que leva a devolver o mal feito, o sufrimento infrinxido, con saña e –calculada- aleivosía.
A vinganza é un prato que se serve frío. En concreto, na Sala Nasa desde febreiro.
Chévere incorpora ás súas filas a Iván Marcos para degraer as consecuencias do acontecido nas dúas primeiras partes, demostrando que todos somos responsables das nosas (in)voluntarias accións e decisións, e como estas poden estourarnos na cara no momento menos pensado. É, por isto, o espectáculo da triloxía más dependente dos anteriores para a súa correcta degustación.
Citizen 3 segue profundizando na súa linguaxe propia, inzada de xogos escénicos. A presencia do pasado, o intercambio (apenas esbozado) de personaxes ou a ruptura coa dramatización más clásica da acción continúan perfilando unha proposta que volve explorar o uso en escena das novas tecnoloxías, e que quizais supón un punto de partida lento de máis do espectáculo. Pero, ó fin e ó cabo, pode que esta sexa só outra débeda co señor Welles, porque de estar aínda creando ¿non investigaría el tamén na aplicación teatral da comunicación electrónica?
Xron continúa esporeando as nosas conciencias a través, iso si, dunha linguaxe más densa e economicista e sen a redondez que caracterizou ás súas anteriores propostas. Citizen 3 rompe coa convención teatral para darlle voz ás persoas (pode que xa non actores), deixando a obra case inconclusa e ós espectadores coa sensación de que a fin aínda está por chegar. No mundo real.
Xa ó comezo do espectáculo advirten: “será que necesitamos ficcións para crer na realidade do que vivimos”.